Blogs

Gemengde gevoelens over de transitie

Blogserie 'Transformatie: van papier naar praktijk'

Ontelbare tweets, blogs, Facebook-posts, tv-interviews met ouders en professionals en een petitie met bijna honderdduizend ondertekenaars: in 2014 woedde een strijd tussen enerzijds kinderartsen, psychiaters, leraren, pedagogen, psychologen, ervaringsdeskundigen en ouders, en anderzijds de Eerste en de Tweede kamer. Het onderwerp was de invoering van de Jeugdwet, waar ook de jeugd-ggz onder ging vallen. Voor mijn gezin heeft de Jeugdwet nauwelijks nadelige gevolgen. Maar van veel ouders hoor ik andere verhalen en ik vraag me af hoe het verder moet.

Ik was - en ben - fel tegenstander van de Jeugdwet. Termen als demedicaliseren en normaliseren laten nog steeds mijn bloeddruk stijgen. Onder die begrippen schuilt naar mijn idee de grootste valkuil: ADHD, ASS, ODD, MCDD en dergelijke zijn aandoeningen die thuishoren bij de medische zorg en vallen niet onder opvoedkundige problematiek.

Demedicaliseren van deze aandoeningen ervaar ik als pijnlijk, want een opvoedcursus zorgt niet voor genezing. ADHD, ASS, ODD of  MCDD - je wordt ermee geboren en uiteindelijk ga je ermee dood. Je kunt alleen - uitzonderingen daargelaten - leren hoe je er beter mee kunt omgaan.

De term normaliseren is voor mij niet slechts pijnlijk maar ronduit kwetsend. Er is niets normaal aan een overprikkeld kind dat urenlang gilt van frustratie. Er is niets normaal aan een kind dat je urenlang in bedwang moet houden om te voorkomen dat hij zichzelf en anderen geweld aandoet. Er is niets normaal aan een kind dat niet in staat is te communiceren met anderen.

En toch ervaren wij de hulp die we krijgen als zeer effectief, zowel vóór als sinds de transitie.

Geen keukentafelgesprek

Voor de invoering van de Jeugdwet waren onze twee kinderen al gediagnosticeerd en in behandeling bij de stichting KramZijn we zonder dat we het doorhadden 'in onze eigen kracht gezet'?. Deze stichting valt inmiddels onder verantwoordelijkheid van de gemeente en zorgt nog steeds voor de begeleiding, door middel van enkele gezinsgesprekken per jaar en controle van medicatie op de werking en eventuele bijwerkingen. Op het moment dat er problemen ontstaan waar we niet tegenop kunnen, krijgen we snel assistentie.

Pgb-stress hebben we niet, want we hebben geen pgb vanwege de rompslomp. Wmo-vraagstukken gaan aan ons voorbij en een keukentafelgesprek hebben we nog nooit gehad. Kan het zijn dat we juist daardoor de hulp krijgen die we nodig hebben? Dat juist daardoor de hulp zo goed werkt? Is de werkwijze van de Kram uniek in Nederland? Of zijn we zonder dat we het doorhadden 'in onze eigen kracht gezet'?

Ik vraag me dan ook af hoe anderen de zorg sinds de transitie ervaren. Een klein onderzoekje op sociale media toont me vele honderden negatieve ervaringen met gemeentes, bijvoorbeeld in Almere, jeugdteams, scholen en de Sociale Verzekeringsbank. Mensen lopen tegen enorme wachttijden op, gemeentes weigeren een pgb toe te kennen, duizenden kinderen zitten thuis omdat er geen passend onderwijs te vinden is en jeugdteams schakelen te laat professionele hulp in, met alle gevolgen van dien.

Wat nu?

De huidige regering is keer op keer gewaarschuwd de transitie niet - of in ieder geval niet in dit tempo - door te voeren. De huidige regering koos ervoor de budgetten gevaarlijk ver terug te schroeven en voor de komende jaren nog verder te verlagen. Mede door de toevoeging van specialistische jeugd-ggz aan de Jeugdwet hebben gemeentes dit jaar al enorme tekorten, waardoor de zorg waar kinderen recht op hebben gewoonweg niet wordt ingekocht. Wat betekent dat voor het komende jaar?

Als ouder roep ik iedereen op om scherp te kijken waar de oorzaken van de huidige problemen liggen. Welke partijen zijn bereid hun nek uit te steken en de problemen met de Jeugdwet écht aan te pakken?

Blogserie 'Transformatie: van papier naar praktijk'

Van professionals in hun kracht tot meer preventie: in de nieuwe Jeugdwet stelde de overheid nieuwe doelen voor de zorg voor jeugd. Hoe staat het er nu mee? Hoe gaat het in de praktijk met deze 'transformatie' van de jeugdsector? Werkt het? In deze serie blogs kijken we met beleidsmakers, jongeren, ouders, zorgprofessionals en zorgaanbieders terug op 1,5 jaar transformatie.

Eerdere afleveringen:

Over de auteur

Mattijs Janssen

Mattijs: 43 jaar | grafisch vakidioot | nieuwsjunkie | bemoeit zich overal tegenaan | dol op z'n vrouw Sandra, kids Emely & Kris, Zoë de labrador en poes Snape  | zwaar allergisch voor onrecht en oneerlijkheid. | @tijs71

Om te reageren dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
Organisatie: Zelfstandige; Advies Verandering Projectleiding in het sociaal domein
Functie: Adviseur
Sector / werkveld: Onderzoek en advies
Organisatie: SBPN
Functie: Secretaris/belangenbehartiger
Organisatie: Nederlands Jeugdinstituut
Functie: Adviseur
Organisatie: Rijnja Amsterdam
Functie: Ouder
HomeThema'sWerkgroepenDeelnemersOver dit platformUpdatesPrikbordBlogs3 vragen overKalenderPraktijkvoorbeeldenVraag & Antwoord