Blogs

Waarom zijn kinderen geen verkiezingsthema?

De zorg voor de meest kwetsbare kinderen en gezinnen lijkt tot dusver geen prioriteit te hebben in de verkiezingsdebatten. Dat is onterecht en eigenlijk onbegrijpelijk.

In ons land hebben naar schatting jaarlijks 119.000 kinderen in hun thuissituatie te maken met mishandeling, misbruik en/of verwaarlozing. Dat is gemiddeld één kind per schoolklas. De gevolgen van kindermishandeling zijn groot, zowel voor het individu als voor de maatschappij. Zo blijkt uit een recente studie van het Trimbos Instituut uit 2016 dat kindermishandeling Nederland jaarlijks vele miljarden euro’s kost door extra zorggebruik en ziekteverzuim. En dan hebben we het nog niet eens over de kosten voor het bestrijden van criminaliteit en andere overlast, die kindermishandeling ook tot gevolg kan hebben.

Politieke keuzes

De directe verantwoordelijkheid voor het bieden van de juiste hulp ligt in principe bij gemeenten. Misschien dat het daarom niet zo’n hot item is in de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Maar ook gemeenten zijn afhankelijk van politieke keuzes die in Den Haag gemaakt worden. De decentralisatie, die gepaard ging met flinke bezuinigingen, is daar een voorbeeld van.

Onderzoek door het Verwey-Jonker Instituut uit 2014 naar de effectiviteit van de aanpak van huiselijk geweld in de grote steden laat zien dat het ons, juist in de meest complexeDe veiligheid van kinderen is een politieke verantwoordelijkheidgevallen van structurele ernstige onveiligheid in gezinnen, niet goed lukt om blijvend resultaat te boeken. Anderhalf jaar na de eerste meting was er in de helft (!) van de gezinnen die meewerkten aan het onderzoek (en bekend waren bij hulpverlening) nog steeds sprake van excessief geweld. Uit ditzelfde onderzoek werd geconcludeerd dat er voor deze gezinnen gecombineerde expertise nodig is vanuit de medische keten, jeugdzorg én justitie. Dat is op gemeentelijk niveau nauwelijks te realiseren.

Landelijke aansturing

Vandaar dat experts inzetten op een landelijk uniforme werkwijze van Multidisciplinaire Aanpak met specialistische hulp op maat (MDA++), zoals nu al op twee plekken in Nederland gebeurt in de Multidisciplinaire Centra Kindermishandeling. Om ervoor te zorgen dat overál in Nederland de juiste gecombineerde expertise aanwezig is, zodat we in alle gemeentes kunnen doen wat werkt, is in mijn optiek landelijke aansturing nodig. Dat vraagt dus om landelijke politieke keuzes, want zo’n aanpak heeft gevolgen voor de rol van Veilig Thuis, die nu per gemeente geregeld wordt en niet overal hetzelfde is. Bovendien stelt het eisen aan de inhoudelijke expertise aan de poort, die essentieel is voor de slagingskans.

MDA++ houdt onder andere in dat de GGZ vanaf het begin betrokken is, voor risicotaxatie, diagnostiek en behandeling van ouders en kinderen. Maar dat is ingewikkeld, want in het huidige systeem wordt GGZ-zorg pas vergoed na een verwijzing en diagnose. Daarbij wordt jeugd-GGZ door de gemeenten en de volwassen-GGZ door de zorgverzekeraars gefinancierd, om het nog ingewikkelder te maken. Hoe waarborgen we de inzet van GGZ aan de poort als elke gemeente voor zichzelf moet beslissen of ze dat willen en kunnen betalen?

De veiligheid van kinderen als politieke verantwoordelijkheid

Ik pleit voor een landelijk aangestuurd Veilig Thuis en een eveneens landelijk georganiseerd netwerk van MDA++. En zo zijn er nog veel meer aspecten in de aanpak van kindermishandeling waarin in mijn optiek de landelijke politiek verantwoordelijkheid mag nemen. Kinderen hebben nog geen stemrecht, dus ze moeten het van ons als volwassenen hebben. Hoe willen we de omvang van kindermishandeling in Nederland terugdringen en welke acties en investeringen zijn we bereid daaraan te verbinden? Daar zou ik politieke partijen graag over horen.

Over de auteur

Marike van Gemert

Trainer en oprichter van de Academie voor Praten met Kinderen, studeerde psychologie, werkte 8 jaar in de zorg en 12 jaar bij de Kindertelefoon. Ik train jeugdzorgprofessionals in praten met kinderen over kindermishandeling, omdat ik geloof dat we kinderen veel beter kunnen helpen als we luisteren naar hun verhaal en behoeften. Momenteel schrijf ik aan het ‘Praktijkboek praten met kinderen over kindermishandeling’, dat later dit jaar verschijnt bij Bohn Stafleu van Loghum.

Wat fijn dat je jouw bijdrage wilt geven! Om dat te doen dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.

Ik heb een e-mail gestuurd naar leden van de tweede-kamer van verschillende partijen. D66 komt met een uitgebreid plan omtrent onderwijs ...  

Ik ben het eens wanneer het gaat om  'Geheel Ons Kracht' - Lichaam, Verstand, Hart en Ziel/Geest dat wij ten tijde voor de oorlog en kort daarna een vrijere opvoeding genoten en ook ervaring opdeden met familieleden. Ook beroepswijze.

Een deel van de sociale en geestelijke ontwikkeling, de zelf-ontplooiing, en ook de goede omgang wordt verstoord. De algemene ontwikkeling en onderwijs als 'tuchtmeester' om discipline en doorzettingsvermogen te ontwikkelen is vanaf de jaren zestig wel veranderd.

In diverse situaties is de sociale omgang verstoord en als gevolg daarvan worden al eeuwen medemensen op onjuiste wijze behandeld. Stoornissen in de ontwikkeling op geestelijk en verstandelijk niveau en ook bedrieglijke praktijken van overheden zijn mede oorzaak van en geven aanleiding tot slechte gedragingen.

Zelfs kerkelijke voorgangers hoor ik tijdens een dienst zeggen: "Meisjes die een mini-rok dragen vragen erom ... " - en zo wordt het gezond verstand van jonge kinderen en mannen geïnfecteerd ... 

Met kinderen valt soms nog te praten ; met ouderen niet meer ... ?

Ik denk regelmatig na over de na-oorlogse ontwikkelingen. Eén van de ontwikkelingen zijn de investeringen voor de oude dag ...   daarnaast zijn in de loop van de jaren praktijkscholen afgeschaft want ze zijn te duur. Als antwoord halen wij beter geschoolde arbeiders uit het buitenland. Ook deze jongeren zien hun toekomst ondermijnt wegens gebrek aan een omgeving die zij nodig hebben om te ontwikkelen. Daarnaast wordt nagelaten om voor elkaar en voor het gezin te zorgen omdat wij voor het geld moeten zorgen ....  

Zijn onze prioriteiten juist en de intenties zuiver? Ten dele heb ik reactie gehad op brieven gericht aan leden van de Tweede Kamer. Tot op heden heb ik nog niet de indruk dat men zich goed bewust is van het probleem. Mensen met een hogere en wetenschappelijke opleiding hebben veelal een bepaalde ontwikkelingsachterstand en hebben derhalve weinig begrip. Bruggenbouwers moeten veelal of partij kiezen of gaan er zelf aan onderdoor.

In hoeverre staan wij klaar om de zwakkere te ondersteunen en hun stem te laten horen? Dat kinderen worden mishandeld is deels te wijten aan het gebeuren dat de bevolking wordt uitgebuit waardoor ook armoede ontstaat. Ook de toekomst van de ouders en hun persoonlijke ontwikkelingen staan soms onder druk. Sommige worden depressief en anderen worden agressief ...   Werkdruk en Belastingdruk zetten ook een huwelijk onder druk en daarnaast zijn er nog een aantal zaken die van invloed kunnen zijn.

Kennis opgedaan en inzicht verkregen door ervaring. Ik trek mij het lot van iedereen aan ....    

"lijkt tot dusver geen prioriteit te hebben in de verkiezingsdebatten"

Momenteel bestudeer ik nieuwe didactiek voor bestuur en politiek en lees het boek 'Staatkunde, Nederland in drievoud'  (isbn 90 6283 351 9) 
Aanleiding daartoe is de persoonlijke levenservaring en de situatie waarin ik zelf verkeer (en het kwetsbare kind bescherm). 

In en rechtsstaat gelden rechtsregels. Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezqagdragers, vormt de kern van het openbaar bestuur. Er is een rol voor de rechter en een taak om de burger, maar ook de democratie zelf, te beschermen. 
Doordat deze rol niet naar behoren wordt uitgeoefend en wetgeving niet (voldoende) wordt gecontroleerd op de rechtstegels is de balans verstoord. Men kan om deze reden (maar ook om andere redenen) op dit moment niet meer spreken van een democratische rechtsstaat. 

Uit onderzoek moet ik concluderen dat de volksvertegenwoordiging onvoldoende bekend is met de basisregels van de staat die gegeven de betekenis van democratische rechtsstaat kan worden onderscheiden, zowel voor de structuur, als voor het functioneren van de staat. Anderen (door gebrek aan ervaring) leggen het anders uit en in de ontstane situatie mag ook gesteld worden dat justitie hier misbruik van maakt, maar ook dat andere gezagsdragers oneigenlijk gebruik maken van de voorzieningen. - Onverantwoordelijk gedrag ...

Het 'systeem' is niet (meer) betrouwbaar, maar ook blijven gezagsdragers nalatig in het herstellen van de fout. Een eerste confrontatie met advocaten en rechters gaf te kennen dat zij zich bewust zijn van de 'dwaling'. Maar wie ondergraaft zijn eigen toekomst en komt met de billen bloot ... ? Wij weten hoe het doorgaans met klokkeluiders afloopt, dus is het ons aller verantwoording. 

De reactie die ik kreeg vanuit het ministerie van Veiligheid en Justitie? "Het is uw individuele zorg." 

Wij zullen eerst de basis (wederom) moeten leggen en hier ligt ook de verantwoording van de Koning die ooit is 'veroordeeld' (jawel) tot SAMENWERKING met het parlement (1848). Ook is het een gegeven dat gelet op de bijzondere functies aan het overheidshandelen specifieke kwaliteitseisen worden gesteld, die boven alles berusten op de gedachte dat het gezag niet in handen van enkelen moet worden gelegd.

Ik pleit derhalve niet noodzakelijk voor 'landelijke aansturing' ...   De opvoeding (en eerste verantwoording) is thuis ...  eigen verantwoording, maar ook het recht op individuele vrijheid. Daarnaast is er sprake van een gedecentraliseerde eenheidsstaat waardoor het gedecentraliseerde bestuur de mogelijkheid heeft om namens de burgers de eigen belangen te behartigen en die tegenwicht kan bieden aan de regelgeving en het bestuur van het Rijk (maar ook vanuit Europa). 

Het Gezag moet worden verdeeld, zodat misbruik (ook van een 'dictatuur van de meerderheid') en oneigenlijk gebruik wordt voorkomen.

Ik begrijp dat er maar één kapitein kan zijn en ja, krachtens de Nederlandse Grondwet heet de volskvertegenwoordiging het laatste woord en niet de regering of de monarch. De volksvertegewoordiging is de hoogste ambt in de staat ... 

Maar (en ik spreek uit ervaring) als 'Kapitein' moet je niet alleen 'het schip' kennen, maar vooral ook kunnen betrouwen op de verschillende disciplines, wetende hoe de organisatie in elkaar steekt maar ook botst ... 

Naast Staatkunde neem ik ook een kijkje in het boek 'Grondbeginselen der sociologie'  hetgeen mij niet noodzakelijk meer inzichten geeft, maar mij wel laat communiceren met hoger opgeleiden en waarin het volgende staat: "dat zelfs een hoogspersoonlijke beslissing als zelfdoding mede bepaald wordt door bepaalde structuurkenmerken, zoals de economische situatie of het gebrek aan politieke stabiliteit."   - Deze conclusie had ik zelf al getrokken met betrekking tot een levensgebeurtenis. De gezagvoerders bleven (bewust) nalatig ...  de 'kudde' (een meerderheid) geeft het gezag in hun handen en neemt ook geen verantwoording.

De psychosociale organisatie ...   Koning Salomo bad om wijsheid (voor zo'n groot en 'zwaar' volk - of was het Mozes?)
De economische situatie in welke ik opgegroeid ben heeft mij veel zaken te kennen gegeven; als kind verstond ik deze (nog) niet ...  en al (voor)zag ik toen ik ouder werd de gevolgen; hoe zou ik bij machte zijn om het te kunnen veranderen?

Ten eerste 'mijn' eigen kind ; dan mijn omgeving ; daarna kan ik pas aan schaalvergroting denken ...   Begin bij jezelf en schuif het niet af ...  (je verliest het)
Helaas, velen denken dat het ook zonder de persoonlijke levenslessen wel kan ... 

In de scheiding was er geen bescherming voor het kind ; anders dan dat ik 'het spel' leer spelen en de klappen van de zweep leer kennen. De levensles 'genoten'.
Blijft derhalve waakzaam en denk goed na in wiens handen je de veiligheid van je kinderen legt ... 'Huurlingen' vluchten wanneer het gevaar komt! Liefde voor het geld, meer dan de liefde voor de medemens ...

Zoals gezegd is de economische situatie van invloed en deze verschilt per regio en gemeente. Ja, men dient onderscheid te maken! Een eerste vraagteken met betrekking tot de psychologie kwam er op mijn voorhoofd toen ik in 1990) gekeurd werd bij een derde onderdeel van de Krijgsmacht  (andere politieke belangen en doelstellingen aan ten grondslag - maar het doet geen recht aan het personeel)
In 2010 verstond ik dat mijn moeder keer op keer niet op juiste wijze werd behandeld en benaderd en dat vanuit de GGZ een onjuiste diagnose was gesteld. Ik kan niet anders concluderen dan dat er een verkeerd beeld is van de psychosociale organisatie en dat de opleiding psychosociale kennis in de zorg van een kwaliteit die ik betreurenswaardig vindt. Doen wij het vanuit het hart? Dan zie ik verbetering; anders slechts verandering en uiterlijk vertoon ...  Men zal het in 'de kern' moeten aanpakken en stoppen met het wegstoppen en onderdrukken van symptomen. De gevolgen worden doorgaans voor het probleem aangezien maar de bron wordt niet ontdekt. (als trouble-shooter heb ik dit meermaals mogen ervaren en dit komt mede doordat de 'leraren' wel de theorie maar niet de praktijk kennen)
Ook de GGZ plakt mensen een sticker op en haar Gezag drukt door waardoor de hulpvrager niet de ruimte krijgt, maar eerder last heeft van overmatige en willekeurige machtsuitoefening. De GGZ moet bij zichzelf te rade gaan waarin zij tekort heeft geschoten (in meer dan 50 jaar) en anders hebben zij de les niet geleerd of erger, de correctie niet aanvaard! Ook haar 'dictaat' heeft patiënten veel leed toegebracht als gevolg van machtsuitoefening, sociaal geweld, emotionele chantage maar ook geestelijk geweld - het zit in onze cultuur en is (waarschijnlijk) onbedoeld. En de patiënt is niet opgewassen tegen zo'n dictatuur van de meerderheid en staat niet alleen machteloos maar is niet eens in staat zich te verweren. 

De Veiligheid van Kinderen ...  ik mag mij gelukkig prijzen dat ik een onafhankelijk oordeel kan behouden en een gezond zelfbeeld mag behouden. De fout die ik ooit maakte en waarmee ik 'de mist inging': "Ik alleen kan het toch niet bij het rechte eind hebben wanneer de meerderheid iets anders zegt?"  Ook in een democratie kan niemand zich erop beroepen de waarheid in pacht te hebben of een superieuere mening te verkondigen, ook al is dat de mening van een meerderheid. De rechter is van cruciaal belang om deze grondregel te beschermen. 

Functie(s): Adviseur
Organisatie: De Pannenboog
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Inhoudelijk medewerker/projectmedewerker/adviseur
Organisatie: Nederlands Jeugdinstituut
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Adviseur
Organisatie: William Schrikker Groep
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Adviseur
Organisatie: NJI
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Trainer
Organisatie: Academie voor Praten met Kinderen
Sector / werkveld: Centrum voor jeugd en gezin, Jeugdbescherming, Jeugd-ggz, Jeugdmaatschappelijk werk, Jeugdzorg
Functie(s): Maatschappelijk werker
Organisatie: L Speelman Coaching
Sector / werkveld: (onbekend)
HomeThema'sWerkgroepenDeelnemersOver dit platformUpdatesPrikbordBlogs3 vragen overKalenderPraktijkvoorbeeldenVraag & Antwoord