Blogs

Het grootste tekort

3038

‘Zijn moeder houdt van hem, maar hij heeft behandeling nodig’, ‘Ik gun dit kind een professioneel opvoedklimaat’, ‘Deze driemilieuvoorziening biedt alles wat deze jongen nodig heeft’. Ik kom ze nog best vaak tegen, dit soort uitspraken van werkers in de jeugdzorg. Ze geven me een ongemakkelijk gevoel.

Persoonlijk gun ik geen enkel kind een professioneel opvoedklimaat. Ik heb ook weinig verhalen gehoord van kinderen die met veel plezier terugkijken op dat professionele opvoedklimaat. Ik gun ze een fijn en veilig huis. Hun eigen huis, hun eigen gezin, als dat kan. Een netwerkpleeggezin als plan B. Een bestandsgezin als plan C. Een gezinshuis als plan D. Voor sommige kinderen met complexe problematiek of een zeer ongunstige thuissituatie zijn plan A tot en met D moeilijk te realiseren, dat snap ik heel goed. Maar is dan een professioneel opvoedklimaat in een leefgroep of driemilieuvoorziening het enige of meest gewenste alternatief?

Oud denken

Stel je voor dat jouw eigen kind jou maar eens in de zes weken mag zien

De vervangende professionele opvoeding door de staat is zelden beter dan de opvoeding thuis, blijkt als we kijken naar hoe het later, als ze volwassen zijn, met die ‘tehuiskinderen’ gaat. Ons past dus bescheidenheid. Vaak staan professionals echter nieuwe oplossingen in de weg, doordat langs oude lijnen gedacht wordt. Een voorbeeld: ik hoorde laatst een jeugdzorgwerker argwanend een collega bevragen die een jongen in een gezinshuis bijna elk weekend naar zijn vader liet gaan. ‘Misschien ben ik van de oude stempel, maar is één keer in de zes weken niet genoeg?’, vroeg ze. Ja, inderdaad, beetje oude stempel. En nee, één keer in de zes weken is niet genoeg om een kind zich verbonden te laten voelen met zijn netwerk. Stel je voor dat jouw eigen kind jou maar eens in de zes weken mag zien…

‘Biggest Unmet Need’

Kevin Campbell van Family Finding introduceerde de term ‘Biggest Unmet Need’. Wat komen uit huis geplaatste kinderen het meest tekort? Als we daar goed over nadenken, komen we vaak uit op zaken zoals ‘het gevoel ergens bij te horen’, ‘onvoorwaardelijke liefde en acceptatie’ en ‘verbinding en contact met ouders, broertjes en zusjes, familieleden’. De recente documentaire Alicia, over een meisje dat op jonge leeftijd terechtkomt in een kindertehuis, laat dat treffend zien.

Kansen en lef

De transitie biedt volop kansen om het beter te doen. Als we maar creatief zijn, lef hebben en de ‘Biggest Unmet Need’ van kinderen centraal stellen. En niet onze eigen behoefte om  kinderen veilig (maar ongelukkig) te stellen in een leefgroep. Bedenk eens: een kind in een driemilieuvoorziening kost bijna  € 100.000,- per jaar. Zoveel hebben we als samenleving dus over voor dat kind. De gemeente beslist hierover, en volgt meestal ons professionele oordeel. Maar wat als wij eens anders gaan oordelen? Wat kan je allemaal anders doen van dat geld?

Bijvoorbeeld: we huren in overleg met het gezin een huis zo dicht mogelijk bij hen in de buurt, waar een hulpverlener gaat wonen die als enige taak heeft om dit kind en gezin te ondersteunen op momenten dat het nodig is. Goede kans dat dat beter werkt dan een uithuisplaatsing. En dat we nog geld overhouden ook. Laten we samen - gemeente, jeugdzorg, gezin en netwerk - prachtige en creatieve plannen maken. Elk goed en veilig plan, dat minder dan 1 ton kost en een plaatsing in een professioneel opvoedklimaat voorkomt, omarmen we.

Over de auteur

Nic Drion

30 jaar ervaring in de jeugdzorg, o.a. bij de Kindertelefoon, Medisch Kleuterdagverblijf, Bureaus Jeugdzorg, zorgaanbieders, Advies en Meldpunt Kindermishandeling en  Nederlands Jeugdinstituut. Momenteel werkzaam als adviseur bij het Expertisecentrum van de William Schrikker Groep.. Daarnaast freelance werkzaam als trainer op het terrein van de Meldcode, kindermishandeling, veiligheidsplanning en oplossingsgericht werken. Expertise: kindermishandeling, huiselijk geweld, Veilig Thuis, jeugdbescherming, familiegroepsplan, Family Finding, Signs of Safety.  

Om te reageren dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
Manager

Beste Nic. Mag ik dan meteen zo'n mooi plan 'ter omarming' aanbieden: met het systeem Raatmakers voorkomen wij onnodige uithuisplaatsingen. Dit levert allereerst het voordeel op van het thuis kunnen opgroeien. Daar hoef ik niets aan toe te voegen... Daarnaast scheelt ons programma de jeugdzorg ongeveer de helft aan kosten ten opzichte van een uithuis plaatsing. Je zou zeggen: dat zijn genoeg redenen om een blik te werpen op www.raatmakers.nl.

Waar wij bij Raatmakers tegenaan lopen, is dat we té vernieuwend lijken te zijn voor de product(code)lijsten van de inkoop-organisaties. Naast lef en creativiteit aan onze kant, die van de gezamenlijke zorgverleners, vraagt het ook nog de nodige creativiteit in 'administratieland'. Wie hierin creatieve oplossingen kan meebedenken omarmen wíj dan weer. 

Directeur

Zou toch heel mooi zijn.

Organisatie: Accare KJP
Functie: KInder-en jeugdpsychiater en bestuurder
Sector / werkveld: Jeugd-ggz, Justitie
Organisatie: SBPN
Functie: Secretaris/belangenbehartiger
Organisatie: Pedagogisch Engagement
Functie: Directeur
Organisatie: William Schrikker Groep
Functie: Adviseur
Organisatie: YOEP en ChildPoint
Functie: Manager
HomeThema'sWerkgroepenDeelnemersOver dit platformUpdatesPrikbordBlogs3 vragen overKalenderPraktijkvoorbeeldenVraag & Antwoord