Blogs

Een familiegroepsplan voor Dave

916

Dave is niet zijn echte naam, maar zijn verhaal is wel echt. Kort na zijn geboorte werd Dave, net als zijn broers en zussen, uithuisgeplaatst omdat zijn ouders niet voor hem konden zorgen. Eerst woonde hij in een pleeggezin. Daarna in een crisispleeggezin, een behandelgroep, een gezinshuis, een crisisgroep... Dave legde een lange weg af door de jeugdzorg, zoals veel kinderen. Hoe helpen we Dave contact te houden met de belangrijke mensen in zijn leven?

Dave is inmiddels 15 jaar oud. Hij woont in een instelling en mist zijn familie. Dus loopt hij regelmatig weg. Dat vinden andere mensen weer niet leuk, en Dave krijgt dan straf.

Project Familiegroepsplan

Bij William Schrikker Jeugdbescherming en Jeugdreclassering loopt momenteel het project Familiegroepsplan, waar ik ook bij betrokken ben. We willen het netwerk daadwerkelijk betrekken bij het maken en uitvoeren van het plan, zodat kinderen als Dave weer meer verbonden zijn met hun netwerk. Vier jeugdbeschermers komen elke twee weken bij elkaar, ondersteund door Eigen Plan. Samen zoeken ze naar nieuwe wegen, ook voor jongeren als Dave.

Uitnodiging

Met veel geduld ging de voogd aan het werk. Want Dave was best wantrouwend en moest eerst ervaren dat ze het echt meende. Gedurende een aantal weken werkten ze stapje voor stapje toe naar een soort familiegroepsplan. Wie zou Dave vaker willen zien? Dat was makkelijk: zijn vader, moeder en zus. Opa en oma. Zijn voetbaltrainer. Zijn oude gezinshuisouders. De vorige voogd.
En wat zou hij hen willen vragen? Daar moest Dave even over nadenkenHet liefst wilde Dave weglopen, zo spannend was het. Zouden ze wel komen?. 'Nou, gewoon, dat ze belangrijk voor me zijn, en dat ik af en toe op bezoek mag komen.' 'Zullen we ze allemaal uitnodigen, zodat jij dat kan vragen?' Dat was een spannend idee, maar uiteindelijk wilde Dave wel. 'Dan moet je een uitnodiging opstellen.' 'Ik? Nee, dat kan ik niet!' Maar de voogd  zette hem achter de computer en gaf hem vertrouwen: 'Natuurlijk kan je dat wel. Ga je gang.' En uiteraard lukte het, met een beetje hulp.
En waar gaan we dat dan doen? Nou, toch maar hier op het terrein. Dat is wel zo vertrouwd. Bij wie moeten ze zich aanmelden? Bij de voogd, toch? 'Nee', zei de voogd, 'bij jou, want het gaat om jou!'

Nerveus

Op de dag zelf was Dave bloednerveus. Het liefst wilde hij weglopen, zo spannend was het. Zouden ze wel komen? De therapeut en de voogd hielpen hem erdoorheen. En gelukkig kwam bijna iedereen. De voogd hield een korte inleiding en trok zich daarna terug. Want het was hún plan, niet het hare. En Dave steeg boven zichzelf uit. Hij durfde zijn vraag toe te lichten en te vertellen waarom alle aanwezigen belangrijk voor hem waren. Vervolgens gingen ze aan de slag, en binnen een uur lag er een concreet plan.

Dave is inmiddels bij zijn oma geweest en bij zijn vader. De afspraken heeft hij boven zijn bed gehangen, zodat hij precies kan zien wanneer hij naar wie gaat. En weglopen, dat hoeft hij niet meer.

Regie nemen

De voogd is supertrots op Dave. Ze ziet hoe belangrijk dit voor hem is. En ze ziet dat het kan. Dave kan het, en de familie kan het. Maar wij moeten het netwerk wel de kans geven om regie te nemen. Dat hadden we veel eerder moeten doen, natuurlijk. Maar dat is achteraf. Nu hebben we het gedaan en ervan geleerd. Als het bij Dave kan, kan het ook bij anderen!

Over de auteur

Nic Drion

30 jaar ervaring in de jeugdzorg, o.a. bij de Kindertelefoon, Medisch Kleuterdagverblijf, Bureaus Jeugdzorg, zorgaanbieders, Advies en Meldpunt Kindermishandeling en  Nederlands Jeugdinstituut. Momenteel werkzaam als adviseur bij het Expertisecentrum van de William Schrikker Groep.. Daarnaast freelance werkzaam als trainer op het terrein van de Meldcode, kindermishandeling, veiligheidsplanning en oplossingsgericht werken. Expertise: kindermishandeling, huiselijk geweld, Veilig Thuis, jeugdbescherming, familiegroepsplan, Family Finding, Signs of Safety.  

Om te reageren dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
Student

Wij hebben nu 6 jaar lang slechte ervaring met de WSG, Sandra is in 2012 vrijwillig uit huis gegaan, omdat ik haar niet aan kon.

Inmiddels is ze 14 jaar, nog steeds uit huis, woont in de 2e woonvoorziening dichterbij Ouders.

Gaat naar de 2e groep van het VO, zit i de puberteit, maar we hebben een Gezinscoach en Sandra heeft een Kindercoach.

Dit gaat goed.

Het OTS en UHP zijn al die jaren verlengd, en nu raken wij ons Gezag kwijt, Sandra wil dat wij beide ons gezag houden, zeker ik als moeder omdat ik alles voor haar doe.

Tot nu toe hebben de Gezinsvoogden ons met allerlei middelen zitten pesten, om het contact maar weg te krijgen tussen Sandra en wij.

Sandra kan wel een trauma overhouden van de Dramatisch verkeerde werkwijze.

En als er een zitting is, dan heeft onze Gezinsvoogd elke keer iets, zodat ze er niet bij kan wezen.

Adviseur

Beste Trea,

Dank je wel voor je reactie en je persoonlijke verhaal. Ik begrijp daaruit dat je ontevreden bent over de manier waarop de gezinsvoogd met jou omgaat. Met name heb je er moeite mee dat de gezinsvoogd jou en de vader uit de ouderlijke macht wil ontzetten. Dat kan ik me voorstellen. Het is voor ouders en kind een ingrijpende en emotionele maatregel.

Ik kan natuurlijk niet specifiek iets zeggen over jouw situatie. Die ken ik niet, ik ken ook niet de redenen van de gezinsvoogd om deze stap te willen zetten. Ik werk wel voor dezelfde organisatie, maar ik ben niet rechtstreeks betrokken  bij de uitvoering.

Ik kan wel in het algemeen iets zeggen. Al een aantal jaren is het beleid binnen de jeugdbescherming  gericht op het beperken van de duur van een Ondertoezichtstelling (OTS). Een OTS maatregel is bedoeld als tijdelijke maatregel, als ouders door omstandigheden niet voor hun kind kunnen zorgen. De OTS is er op gericht de opvoedingssituatie te versterken, de veiligheid te vergroten en de  ontwikkeling van een kind te stimuleren, bij voorkeur zodanig dat ouders weer zelf, zonder maatregel, voor hun kind kunnen gaan zorgen. Als na meerdere jaren echter duidelijk is dat een kind niet bij (een van de) ouders kan gaan wonen, dan wordt vaak over gegaan tot een voogdijmaatregel, dus tot ontheffing uit de ouderlijke macht. De redenen die hier vaak voor worden gegeven zijn o.a.  dat het duidelijkheid, rust perspectief schept voor alle partijen, en dat het samenwerkingsproblemen tussen ouders en gezinsvoogd, die de ontwikkeling van een kind kunnen schaden, kan verminderen of beslechten. Het is echter geen wetmatigheid dat na een aantal jaren OTS zonder terugplaatsing naar huis moet worden overgegaan tot ontheffing. Er kunnen juist ook goede redenen zijn om dat niet te doen. Een van de belangrijkste is wat mij betreft: als er geen strijd is over de verblijfplaats van een kind, als ouders hebben geaccepteerd dat hun kind beter ergens anders kan opgroeien en zij ouder op afstand zijn, dan is dat heel knap en verdient dat alle respect. Hoe moeilijk en pijnlijk is het voor een ouder om dat te kunnen gaan accepteren? Vaak voelen die ouders zich echter niet beloond, maar juist een soort van gestraft als een gezinsvoogd dan toch een ontheffing aanvraagt. Ze snappen het niet, en ze voelen zich gekwetst. En in plaats van rust en duidelijkheid krijg je dan weer strijd en onrust. Ik heb dat nu al een aantal keren gehoord, en ik kan me dat voorstellen. Dat kan anders, zou ik denken. Wat is er op tegen om als drie partijen (ouders, gezinsvoogd en kinderrechter) samen tot de conclusie kunnen komen dat de OTS gewoon de beste maatregel is in deze situatie, en dus gecontinueerd moet worden tot het kind 18 wordt?

Een andere kwestie, waar ik al eerder een blog over schreef, is het volgende. Is het ‘mislukken’ van de OTS maatregel dan altijd alleen de schuld van ouders? Heeft de gezinsvoogd er alles, maar dan ook alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat het kind weer thuis kan gaan wonen? Ik denk dat dat niet altijd het geval is. Waarom moet de ouder dan, middels een ontheffing, alleen de prijs betalen van de 'gezamenlijke' mislukking van de OTS? Dat lijkt me niet terecht. 

En denkend vanuit een langere lijn: een ontheffing kan misschien functioneel zijn, maar hoe zit dat als een kind 18 wordt? Dan is de voogd weg, maar de ouders blijven. En heeft die ontheffing dan goed gedaan voor het welzijn van het kind (en ouders), en biedt het dan de beste mogelijkheden voor kind en ouders om in een nieuwe, meer volwassen verhouding tot elkaar te komen? Ik weet het niet, maar ik kan me voorstellen dat dat niet perse zo hoeft te zijn.

Als het zo is dat gezinsvoogden om een ontheffing vragen ‘omdat we dat nu eenmaal doen na een paar jaar’, of ‘omdat de kinderrechter echt geen eindeloze verlenging van een OTS zal toestaan’, dan zou ik dat een slechte zaak vinden, waar we ons tegen moeten verzetten.

Beste Trea, ik zou het jou gunnen als een club, bijvoorbeeld het AKJ, of misschien ook Eigen Plan, die in deze blog genoemd wordt, kan bemiddelen tussen jou en je gezinsvoogd. Vaak is er, bijvoorbeeld door samen met het netwerk een goed plan te maken, meer mogelijk dan velen denken.

Met vriendelijke groet,

 

Nic Drion

Organisatie: Nederlands Jeugdinstituut
Functie: Adviseur
Sector / werkveld: Centrum voor jeugd en gezin, Gemeentelijke overheid, Rijksoverheid, Jeugdbescherming, Jeugdgezondheidszorg, Jeugd-ggz, Jeugdmaatschappelijk werk, Jeugdwelzijnswerk, Jeugdzorg, Justitie, Kinderopvang, Onderwijs, Onderzoek en advies
Organisatie: Nederlands Jeugdinstituut
Functie: Onderzoeker / wetenschappelijk medewerker
Sector / werkveld: Jeugdzorg, Onderzoek en advies
Organisatie: Irma Haxe Projecten & Trainingen/ Het LOCK
Functie: Projectleider & Trainer
Sector / werkveld: Centrum voor jeugd en gezin, Gemeentelijke overheid, Jeugdbescherming, Jeugdgezondheidszorg, Jeugd-ggz, Jeugdmaatschappelijk werk, Jeugdwelzijnswerk, Jeugdzorg, Onderwijs, Onderzoek en advies
Organisatie: SBPN
Functie: Secretaris/belangenbehartiger
Organisatie: Tsn-Thuiszorg
Functie: Student
Organisatie: William Schrikker Groep
Functie: Adviseur
HomeThema'sWerkgroepenDeelnemersOver dit platformUpdatesPrikbordBlogs3 vragen overKalenderPraktijkvoorbeeldenVraag & Antwoord