Omgaan met ouders met een psychische stoornis

Op 8 januari 2018 - 10:19 geplaatst door Indi Hondema

Vanuit ons werk met complexe thuiszitcasuistiek hebben we regelmatig te maken met een ouder die het proces ernstig hindert. Onze expertise ligt niet op het gebied van gedragsstoornissen, maar we komen het wel tegen. Zo ook op dit moment. Een vader met narcistisch en psychopatisch gedrag waar hij graag zijn thuiszittende zoon in mee neemt en zo al zes jaar een onveilige situatie voor hem creeert. Ook qua leefomstandigheden. Mijn vraag is: weet iemand wat de parameters voor ingrijpen zijn? Welke gedragskenmerken, welke leefomstandigheden?

En hoe in te grijpen als de moeder en zoon traumatische ervaringen met Veilig Thuis hebben?

Ik lees graag.

 

Groet Indi Hondema

Advies Centrum Thuiszitters

Trefwoord(en): Parameters ingrijpen
Fijn dat je mee wilt denken! Maak alsjeblieft eerst een account aan of log nu in.
  • 'de parameters voor ingrijpen' 

    Beste Indi,

    Jij spreekt van narcisme hetgeen vaak ook een "gebrek aan inlevingsvermogen" behelst https://nl.wikipedia.org/wiki/Narcisme 
    Afhankelijk van een geestelijk leider waar iemand naar opkijkt wordt hij/zij maar zelfs een hele leefgemeenschap hierdoor sociaal en geestelijk gevormd. De vraag is of dit slechts uiterlijk gedrag is (aangeleerd?) of komt het van binnenuit. - wat zit er in het hart, maar ook "Wat is er in gestopt?" 

    Mijn ex- heeft 15 spetember 2013 haar hart gesloten. Zij bemerkte haar aangezicht in de spiegel en liep terstond weg. Uit jaloezie en zucht naar macht (eerzucht) werd mij door de voorgangers van de kerk de toegang geweigerd - maar andere gemeenteleden volgen zo hun leer. Hun rationaliteitszin is 'geprogrammeerd'. 

    Binnen de GGZ vindt soms ook Institutionele Herinrichting plaats en de zorgbehoevende wordt volgens hun gestandaardiseerde norm beoordeeld en behandeld. Ook dit kan schadelijk zijn! 

    Moet ik op het oordeel van de 'professional' of de mening van een menigte afgaan? 

    Mijn dochter heeft zelf deze kerkgenootschap verlaten. Zij was door haar moeder (buiten mijn gezicht om) al aan maatschappelijke werkers overgeleverd. Is het kind niet een 'gevangene' of 'bezit' van één of biede ouders, dan heeft het hinder in de ontwikkeling doordaat maatschappelijke organisaties (geestelijk niet volwassen) zich er mee bemoeien. Zij heeft zelf andere netwerken weten te bouwen maar onderhoudt ook de relatie met haar moeder en met mij. 

    Kortom: Toets of de ruimte waarbinnen het kind kan ontplooiing aanwezig is (of ruimte krijgt) en zie toe dat deze nog 'kwetsbare burger' (zo goed als binnen de gegeven omstandigheden mogelijk is) in eigen regie gesterkt wordt! 
    In de sociale en geestelijke ontwikkeling (psychosociale organisatie) gaat iedere burger door fases heen. Dit hoort bij de ontwikkeling! Maar op de weg naar wat aangeduid kan worden met geestelijke volwassenheid komen wij hindernissen en/of stoornissen tegen. Diverse burgers zijn om diverse redenen gestopt met groeien; laat je daardoor niet ophouden ...

    Wees een voorbeeld (voor zover de ruimte daar is) zonder het te forceren!

    Met vriendelijke groet,

     

    Lambert Speelman

    Vind je dit antwoord nuttig?
    Wat fijn dat je jouw bijdrage wilt geven! Om dat te doen dien je eerst in te loggen.

    Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
  • Beste Indi,

    Je vraag over gedragskenmerken en leefomstandigheden kan ik lastig beantwoorden. Ik ben noch psychiater, noch sociaal werker. Maar er zijn zeker wel standaarden over wat wel en niet toelaatbaar is. De vraag is echter of jij die allemaal moet weten. Zijn er geen andere hulpverleners betrokken waarmee je contact mee op kunt nemen voor advies? De school zal zeker betrokken zijn. Als er echt directe onveiligheid is dan zou ik de ouders heel duidelijk aangeven dat je dit vanuit je medeverantwoordelijkheid voor hun zoon niet kunt tolereren en dat dit moet stoppen. En dat je samen met anderen die ook betrokken zijn bij het gezin op korte termijn met de ouders daarover in gesprek wilt. Het is essentieel om in echte dialoog te komen met deze vader en moeder (!). Dat zal nog niet simpel zijn. Maar kijk hoe je de kring om deze jongen kunt vergroten. Hoe oud is hij?  Bespreek het in ieder geval ook met de school. Mochten de ouders voor een dergelijk gesprek niet openstaan - en jij blijft je zorgen maken - dan zou ik advies inwinnen bij Veilig Thuis en zo nodig samen met de school melden. Voorkom dat het idee bij ouders (en hun zoon) ontstaat dat je dingen achter hun rug doet en dat je alleen opereert. Dat werkt nooit goed, zeker niet bij een vader met deze problematiek. 

    Sterkte en wijsheid gewenst,

    Elize Lam, onderzoeker en auteur Risicokind of evenwichtskunstenaar? Kind zijn ondanks een moeilijke thuissituatie

    https://www.scriptum.nl/boeken/risicokind-of-evenwichtskunstenaar/

    Vind je dit antwoord nuttig?
    Wat fijn dat je jouw bijdrage wilt geven! Om dat te doen dien je eerst in te loggen.

    Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
Functie(s): Sr. onderzoeker Lectoraat Jeugd en Gezin CHE, auteur 'Risicokind of evenwichtskunstenaar? Kind zijn ondanks een moeilijke thuissituatie', adviseur, procesbegeleider, auteur
Organisatie: CHE
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Maatschappelijk werker
Organisatie: L Speelman Coaching
Sector / werkveld: (onbekend)
Functie(s): Manager
Organisatie: Advies Centrum Thuiszitters
Sector / werkveld: (onbekend)
HomeThema'sWerkgroepenDeelnemersOver dit platformUpdatesPrikbordBlogs3 vragen overKalenderPraktijkvoorbeeldenVraag & Antwoord